Dr Lyrakos Georgios

 Αρθρογραφει ο Δρ. Γεώργιος Λυράκος  Κλινικός Ψυχολόγος Υγείας  Γνωσιακός Ψυχοθεραπευτής Εισαγωγή Η αλληλεπίδραση μεταξύ της ψυχικής υγείας και της σωματικής ευεξίας αποτελεί κεντρικό πεδίο της βιοψυχοκοινωνικής ιατρικής. Στα παιδιά και τους εφήβους, το ψυχολογικό άγχος και το στρες εκδηλώνονται συχνά μέσω σωματικών συμπτωμάτων, με το γαστρεντερικό σύστημα να αποτελεί τον πλέον ευάλωτο στόχο σωματοποίησης. Οι Διαταραχές Αλληλεπίδρασης Εγκεφάλου-Εντέρου (Disorders of Gut-Brain Interaction - DGBIs) , οι οποίες παλαιότερα ονομάζονταν Λειτουργικές Γαστρεντερικές Διαταραχές (FGIDs), επηρεάζουν περίπου το 40% του παιδιατρικού πληθυσμού παγκοσμίως. Επιπλέον, σε κλινικούς πληθυσμούς παιδιών και εφήβων που παρακολουθούνται για ψυχιατρικές ή συναισθηματικές διαταραχές, το ποσοστό εκδήλωσης τουλάχιστον μίας λειτουργικής γαστρεντερικής διαταραχής αγγίζει το 69.3% . Ο Άξονας Εγκεφάλου-Εντέρου και οι Φυσιολογικοί Μηχανισμοί Σωματοποίησης Η φυσιολογία της σωματοποίησης ερμη...

Αρθρογραφεί ο Δρ. Γεώργιος Λυράκος  Κλινικός Ψυχολόγος Υγείας, CBT Ψυχοθεραπευτής 1. Εισαγωγή: Η Αθέατη Κρίση στο Δωμάτιο του Εφήβου Πίσω από τις κλειστές πόρτες πολλών εφηβικών δωματίων εξελίσσεται μια σιωπηλή κρίση που συχνά τρομάζει και παραλύει τους γονείς: ο Μη Αυτοκτονικός Αυτοτραυματισμός (NSSI). Αντί να τον δούμε απλώς ως μια πράξη αυτοκαταστροφής, είναι πιο ακριβές να τον κατανοήσουμε ως μια επώδυνη «γλώσσα» που χρησιμοποιούν οι έφηβοι για να επικοινωνήσουν έναν εσωτερικό πόνο που δεν μπορούν να μετατρέψουν σε λέξεις. Σύμφωνα με τα πλέον σύγχρονα δεδομένα, η κατάσταση αυτή δεν είναι σπάνια. Η δια βίου επικράτηση αγγίζει το 23%, όμως η εικόνα έχει σαφές έμφυλο πρόσημο: τα κορίτσια (21,3%) εμφανίζουν σημαντικά υψηλότερα ποσοστά σε σύγκριση με τα αγόρια (13,7%). Για πολλούς εφήβους, ο αυτοτραυματισμός είναι μια μορφή «Βιωματικής Αποφυγής» (Experiential Avoidance) — μια απέλπιδα προσπάθεια να δραπετεύσουν από ένα συναίσθημα που βιώνεται ως «ψυχική παγίδα». Η κατανόηση αυτώ...

  Αρθρογραφεί ο Δρ. Γεώργιος Λυράκος Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια από αυτή του παιδιού σου. Είναι σαν να αντιβαίνει η ζωή τους ίδιους της τους κανόνες, αφού το φυσιολογικό είναι τα παιδιά να αποχαιρετούν τους γονείς τους και όχι το αντίθετο. Σύμφωνα με την   Deborah Carr, πρόεδρο του τμήματος κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, «Ο θάνατος ενός παιδιού θεωρείται ο χειρότερος παράγοντας στρες που μπορεί να περάσει ένας άνθρωπος», ενώ   «Οι γονείς και ειδικά οι πατέρες, αισθάνονται συγκεκριμένα υπεύθυνοι για την ευημερία του παιδιού. Έτσι, όταν χάνουν ένα παιδί, δεν χάνουν απλώς ένα άτομο που αγάπησαν. Χάνουν επίσης τα χρόνια που μέσα τους είχαν υποσχεθεί πως θα φρόντιζαν το παιδί τους και λαχταρούσαν να εκπληρώσουν την υπόσχεση τους αυτή». ( Carr, 2009) Αν και οι γονείς που θρηνούν για την απώλεια ενός παιδιού βιώνουν, από πολλές απόψεις, κλασικές αντιδράσεις θλίψης - τη συνηθισμένη δηλαδή σειρά ψυχολογικών, βιολογικών και κοινωνικών επιπτώσεων - υπάρχουν πο...